EL ODIO MATÓ LA ETERNIDAD | ADELAIDA PAPAGEOURGIOU


Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
Οι μεγάλοι και τρανοί ποιητές
άλλο ουρανό μας παρέδωσαν,
τώρα με στείρους στίχους
θα σκουπίζουμε
τις εγκαταλειμμένες επάλξεις
την εκούσια συνθηκολόγηση
σε όσα επιτρέψαμε
τον νου μας να μολύνουν
Όμορφος ήταν των ποιητών ο κόσμος
άνθιζαν οι στίχοι σε γη αγαθή
γεμάτος παιδικά γέλια
γεννοβολούσε αμέριμνα η αγάπη
Στείρος τώρα ο έρωτας της μιας στιγμής
σκότωσε την αιωνιότητα
Αθώα τα μάτια ήταν, γεμάτα φως θεικό
τώρα ξεβράζουν
μίσος εωσφορικό και φθόνο
Θάρθουν δύσκολοι καιροί
προφητεύουν οι μέρες,
δυστυχία και πείνα μεγάλη
και τότε πες μου
τι να τα κάνουμε
τα ποιήματα,
θα τυλίγουμε με αυτά το ψωμί
της ντροπής μας;


EL MUNDO DE LOS POETAS
los grandes poetas nos dieron otro cielo

ahora, con estériles versos
limpiamos las abandonadas murallas
la voluntaria capitulación
de lo que hemos dejado infectar
nuestras mentes

era bello el mundo de los poetas
florecían las palabras
en la tierra colmada por risas infantiles
el amor brotaba con facilidad

el odio mató la eternidad
se marcharon los ojos inocentes
llenos de luz divina ahora
lavan la eufórica vanidad y la envidia

vienen tiempos difíciles
los días profetizan
hambre y miseria

dime qué hacer con los poemas
¿envolver con ellos el pan de la vergüenza?


ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ
Δεν πεθαίνει ο Θεός
όσο και αν τον πυροβολεί η συνείδηση
μόνο κοιμάται και εμείς ακροπατούμε
μέσα στα ερεβώδη πάθη μας,
μην τον ξυπνήσουμε
Όμως σπάζει η φωνή μας,
κάθε λέξη θρυματίζεται στο τείχος ,
ανάμεσα σε Εκείνον και σε μας
επιστρέφει άχρηστη ,
ανίκανη να αγγίξει τις χορδές,
την ουσία του είναι μας
Δορυφόροι λοιπόν ας γίνουμε
να περιστρεφόμαστε
γύρω από την απρόσιτη σφαίρα του
Ποιος ξέρει, ίσως ανοίξει τα ζωογόνα Του μάτια
ίσως ξυπνήσει παρ’ όλα τα ηρεμιστικά που τον ποτίσαμε
Αν αλλάξει τροχιά ο λόγος μας,
αν η ψυχή μας ξεκολλήσει από το πλαστικό
αν επιτέλους μέσα μας σκύψουμε
και ανασύρουμε ένα μακρόσυρτο ήμαρτον
ίσως ξυπνήσει ο Θεός
και στείλει φως ιλαρόν φως
μέσα στα ερεβώδη σκοτάδια μας…


DIOS NO MUERE
Dios no muere
por más que le dispare la mente
sólo duerme y nos duele
en las erráticas pasiones

nuestra voz se quiebra
cada palabra se estrella contra la pared
entre Él y nosotros se vuelven inútiles
incapaces de tocar las cuerdas
aunque la esencia nos pertenezca

digo que nos tornemos satélites
orbitemos su esfera inaccesible
y, quién sabe

quizás abra los ojos y nos devuelva la vida
tal vez despierte a pesar de los sedantes

si la razón endereza el paso
si el alma sale del plástico
si nos acurrucamos adentro
y arrojamos el recurrente pecado

tal vez Dios se levante
y derrame una risueña luz
en la turbulenta oscuridad


Η ΓΡΑΒΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
Λένε πως μεγάλος είναι ποιητής
φορτωμένος με διακρίσεις και επαίνους
Οι κοσμικές στήλες
στίχους του συχνά φιλοξενούν
και ειδήμονες επάξια τον υμνούν
Κυκλοφορεί σε κριτικών στήλες
το όνομα του και σε βιβλία λογοτεχνικά
Μεγάλος είναι ποιητής,
περιζήτητος παντού
Τον κάλεσαν προχτές
πάλι να τον τιμήσουν
κι όπως συνήθως
το καθιερωμένο κοστούμι του φορεί
με την ριγέ γραβάτα
Προύχοντες και πολιτικοί
λογοτέχνες και ηθοποιοί
άφθονο να ρέει το κρασί
την γλώσσα λύνει
στη σκηνή πρόθυμα ανεβαίνει
το πρόσφατο του ποίημα
για την ζωή να απαγγείλει
σαν τέλειωσε κι έσβησαν τα φώτα
οι τσιριμόνιες ,τα φιλήματα
και τα θερμά χειροκροτήματα,
στο άδειο σπίτι μόνος γύρισε
έλυσε την γραβάτα
που τον λαιμό του έσφιγγε θηλιά,
την κρέμασε προσεχτικά
να την φορέσει την επόμενη φορά…


LA CORBATA DEL POETA
dicen que es un gran poeta
que llenan de elogios y distinciones
las seculares columnas de literatura lo acogen
y los críticos lo alaban una y otra vez
su nombre aparece en artículos y antologías
lo buscan en todas partes
le hacen homenajes y, como siempre
aparece con el mismo traje
la misma corbata de rayas
eventos en que los importantes
gestores y políticos
escritores y actores nunca faltan
el vino fluye por doquier
y se desenvuelven perfecto en el lenguaje
el poeta sube al escenario y recita
su más reciente poema sobre la vida
y le suena la voz como si se apagaran las luces
como si se acabaran los besos
los aplausos y los chiflidos
vuelve a casa en soledad para
desatarse al fin la corbata y
ver cómo cuelga hasta la próxima vez

Versión al español: María Del Castillo Sucerquia


ADELAIDA PAPAGEOURGIOU (Pafos, 1961) es una poeta, contadora y políglota griega. Nació en una familia numerosa de nueve hermanos y creció en Famagusta. Vivió los trágicos acontecimientos de 1974, durante la guerra de los refugiados. Ha publicado seis libros de cuentos y dos de poesía. Pronto será publicada su tercera coleccione de poemas. Habla inglés, francés y estudia ruso. Es miembro de la Asociación de Juventudes de Chipre KSNPV, de la Unión Panhelénica de Escritores PEL, del Grupo Cultural Helénico de chipriotas EPOK, y tesorera del Templo Sagrado de Agios Fanourios Limassol durante 20 años, entre otros. Sus poemas y cuentos han sido publicados en numerosas revistas y sitios web nacionales e internacionales, y galardonados en Grecia y Chipre.


 

Categorías