María Del Castillo Sucerquia

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΕΡΑ Τα συναισθήματα, πέρα από το όνειρο Κλειδωμένα… Στα μονοπάτια του χρόνου, τα σύνορα, παραβιασμενα. Από την αρβύλα του πόνου πατημένα…. Από την αδικία γίνανε παλάτια γκρεμισμενα… Συννεφιασμενα βλέμματα, πνίγηκαν στα δάκρυα τους. Στου φεγγαριού την μαύρη, πλευρά εγκλωβίστηκαν τα όνειρα τους, ψάχνοντας την άσπρη μέρα. Η αλήθεια φωνάζει μπροστά τους αλλά ο φόβος διώχνει το βλέμμα πιο πέρα…. Άδικες ενοχές σπάνε τα δεσμά, τίμιες φωνές πετάνε μακριά, Πρέπει να ακουστούν. Δεν έφταιξαν πουθενά… Άθελά μας γυρίζουμε πίσω της μνήμης το βλέμμα. Στις μεγάλες νύχτες, που έπνιξαν το...
  • septiembre 26, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Τις είδα τις σιωπές σου.. τις είδα φυτεμένες σε γλάστρα με κόκκινα, ροζ, λευκά γεράνια.. Σ’ένα πέρασμα απ’το παράδεισο ψιθύρισα τ’όνομά σου… Μοσχομύρισαν κατακαλόκαιρο!!! VI TUS SILENCIOS plantados en una jardinera con geranios rojos, rosados y blancos… En un pasaje del cielo susurré tu nombre ¡Olían a verano! Αργά το βράδυ κοντά μεσάνυχτα, ίσως και να ξημέρωσε δε θυμάμαι… Οι στίχοι χόρευαν δαιμονισμένοι στο μυαλό μου το κλάμα δίπλα μου κι αυτό βουβό αναζητούσε μία διέξοδο… Ανασηκώθηκα λαχανιασμένη… τους κέρασα βότκα πορτοκάλι, κατέβασα ολόγιομο φεγγάρι στα πόδια τους, γονάτισα,σπάραξαν...
  • septiembre 20, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Β’ Α, πώς ενώνομαι γλυκά με τον ήχο του ασανσέρ να σε υποδεχτώ, πώς περνάω κρυφά πάνω από τον φράχτη των ματιών, πώς φυτεύω σκιές στους τοίχους, τρυφερά τα ερωτευμένα μέλη. Καθώς σε παίρνω θίασος μικρών πουλιών με συναντά. I. Oh, cuán dulcemente me uno al sonido del ascensor para darte la bienvenida. Me elevo por encima de la valla de ojos, planto sombras en las paredes amando con ternura al gentío. Mientras te llevo del brazo, una tropa de pájaros se encuentra conmigo. Η’ Ακούω τα κλαδιά σου...
  • agosto 30, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
וְהִתְפַּיְּסוּת * מִדֶּחִי אֶל דֶּחִי חֶרֶשׁ לִשְׂפָתַיִךְ לְזִכְרוֹנוֹת הוֹלְמִים בְּסֹמֶק לְחָיַיִךְ כְּמַדְרִיגָל שֶׁל גֶ’זוּאָלְדוֹ קוֹרֵעַ קוּרַיִךְ. * אַךְ בְּבֵית אִמִּי, זִכְרוֹן פָּנַיִךְ מְרוֹמֵם נַפְשִׁי, שׁוּב מִטְפַּחַת וּבְאֵר וְלַהַט הַדְּלִי. לִלְחֹם בְּלַחַשׁ אַהֲבָה שָׁב אֶל סוּפוֹתַיִךְ. * נוֹסֵךְ נֶרוּדָה עַל עוֹרֵךְ נַפְשִׁי נִשְׂרֶפֶת עַד גַּלִּים עַד מִן הַמַּסָּע שָׁבוֹת הַצִּפֳּרִים, לְבוּשָׁה תַּחֲרָה אַתְּ נִצְמֶדֶת אֶל הַקִּיר. * וְשׁוּב כֶּשֶׁף מִלִּים מֵעִיב עַל הַלֶּטֶף אַךְ קוֹלוֹ שֶׁל אִיגְלֶסְיָאס מְגַשֵּׁר בֵּינֵינוּ וּכְעָנָף נִכְסָף לְצִפּוֹר מַמְתִּין בַּמִּטָּה לְגוּפֵךְ. * בִּמְרִירוּת קָפֶה אֶל יוֹם נוֹלָד אַתְּ פּוֹעֶמֶת בְּתוֹכִי כְּאֵדִים עוֹלִים מִיָּם וְעִמָּם תְּשׁוּקַת רַקֶּפֶת....
  • agosto 23, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΣΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ ΤΗΝ ΚΟΨΗ Μπόλιαζε η σπίθα το προσάναμμα στις παρυφές της στάχτης. Η φλόγα ξεπετάχτηκε και φώτισε τους τοίχους. Έπινα το νέκταρ της ζωής στου ξυραφιού την κόψη. Στις λαβωμένες Κυριακές φούντωναν τα κυκλάμινα. Τι κι αν ο χρόνος με προσπερνά σαν το απόλυτο μηδέν, έζησα την Ανάσταση απ’ των κεριών τις στάλες. EN EL FIJO DE LA NAVAJA La chispa saltó del encendedor de los bordes, las cenizas Voló la llama y alumbró las paredes Bebí el néctar de la vida en el filo de la navaja...
  • agosto 9, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
THE APACHE AND A POET A long time ago, when the Spanish first encountered the Apache, whom they called Querechos, the Apache managed to capture five Spaniards, and they did to four of them what they always did to their enemies, and when they were about to do the same to the fifth man, their medicine man warned the Apache chief that the man they were about to execute was what the Spaniards called “poet”, which was similar to what a “medicine man” was to the Apache. It was...
  • junio 13, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
SOPRON I’ve come here eighteen in awe of your churches your cobblestone streets and your clip- clopping horses in love with K. her body melting merging with my own while outside your soldiers with their guns strapped lazily under arm remind me that my parents (once young themselves) fled across your marsh field while bullets grazed the night sky and Russian tanks roamed Budapest where the statue of Stalin lay in ruins. SOPRON he venido aquí dieciocho veces me asombran tus iglesias tus calles empedradas y tus caballos de...
  • junio 10, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
EL ÁRBOL PERFECTO No he encontrado el árbol perfecto donde colgarme, en el que mi distancia pueda tambalear tranquila antes de que me hallen. Todo hombre nace con ese árbol plantado en el jardín donde mora el honor y ese árbol es la evidencia de que todo hombre merece amabilidad, siquiera de parte de un árbol que lo sostenga mientras agoniza, ¿qué más puedo pedir? Si es un almendro me costará escalar, si es un ciruelo me distraeré comiéndome las frutas, si es limonero solo podré pincharme, dudosamente pender…...
  • junio 9, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
A ESTAS NEBLINAS alargadas por brisas desalmadas, a estas montañas yermas amadas por soledades… ¿Cómo ocultarlas a mi ser para que no se hermane tanto con ellas? UN DÍA DIJE ADIÓS, abandoné las palabras de la dicha entre frailejones… Después de tanto camino aún me persiguen sus sombras. SI ESTE DÍA NUBLOSO en el que tiembla la desolación, me muerde con sus fríos y lloviznas, entonces soy un pasado errante que no ha sabido remontar las atrocidades del tiempo. OIGO CANTOS DE PÁJAROS invisibles a toda mirada. Cantan desde...
  • junio 3, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
LOPIANA UN soneto me manda hacer candela, ignorando que soy experto en ello y que me salen sin poner empeño, como encender a Dios de cera vela. Y así comienzo con la cantinela, en busca de un soneto justo y bello en el que se arracime todo aquello que es flor tradicional de la canela. Cabalgar en los lomos de Pegaso hacia las altas cumbres de un Quevedo o al ritmo firme de aquel Garcilaso, sin faltar Góngora y Gerardo Diego o aquella mexicana, Juana Inés, que en nada...
  • junio 3, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Categorías