QUIERO VIVIR COMO UN MONJE | STAMATIOS FRANTZIS


ΙΘΆΚΕΣ
Θέλω να ζήσω μοναχός
Τη σύνταξη αν πάρω
Να’μαι στο δάσος κυνηγός
Να μη φοβάμαι χάρο.

Σε ένα γραίκι πέτρινο
Τριγύρω μου αγρίμια
Και για τροφή μου κάστανα
Μανιτάρια και βελανίδια.

Να ημερέψω τα θεριά
Τσακάλια και αρκούδες
Να μου κρατάνε συντροφιά
Λαγοί και αλεπούδες.

Μέσα στο κρύο στο χιονιά
Να πίνω το καφεδάκι μου
Με όλα της φύσης τα στοιχειά
Έτσι θέλω την Ιθάκη μου.


ÍTACA
quiero vivir como un monje
si consigo la pensión
ser un agricultor en el bosque
no temer a la alegría

vivir en un cerro de piedra
a mi alrededor salvaje
comer bellotas
castañas y setas

domar a los chacales y osos salvajes
que liebres y zorros me acompañen

en el frío de la nieve
con la naturaleza y
sus elementales
beber mi café negro

así es la Ítaca que sueño


Η ΚΑΤΣΊΚΑ ΜΑΣ!
Η κατσίκα μας!
Είσαι η τροφός τού Έλληνα
Μέσα εις τους αιώνες
Μας δίνεις γάλα και τυρί
Ρούχα παπούτσια και μαλλί
Και ζεις σε λεγεώνες!

Σε μέρη απάτητα περνάς
Κι ανοίγεις μονοπάτια
Χωρίς απαίτηση καμιά
Στην πείνα έσωσες παιδιά
Με έκανες κομμάτια!


CABRA NUESTRA
¡cabra nuestra!
eres la centinela del griego
en todas las edades
nos das leche y lana y queso
nos abrigas y calzas
el compañerismo es tu dádiva

escurridiza transitas por lugares
abres caminos nuevos
a los niños salvas del hambre
todo por amor al arte
¡cabra del alma!


ΑΘΆΝΑΤΗ ΕΛΛΆΔΑ
Ίντα μωρέ κιοτέψατε
Που όλοι μας κυνηγούνε
Και όλοι στην καμπούρα μας
Θέλουν να ανεβούνε;

Απόγονοι Σπαρτιατών
Ποιονε να φοβηθούμε
Εμείς άμα μονοιάσουμε
Πάντα μεγαλουργούμε.

Κι αν φεύγουμε και τρέχουμε
Να βρούμε αλλού δουλειά
Σπέρνουμε πολιτισμό
Κι Ελληνική μαγιά.

Χωρίς Αρχαία Ελληνικά
Οι υπολογιστές πεθαίνουν
Κι αν λείψουνε οι Έλληνες
Όλοι θα υποφέρουν.

Έλληνες των Θεών παιδιά
Βαριά η κληρονομιά μας
Μες στους αιώνες Αθάνατοι
Εμείς και τα παιδιά μας.


GRECIA INMORTAL
donde todos nos persiguen
y nuestra joroba asedian

descendientes de espartanos
no hay a quién temer
del ingenio somos los dueños

cuando migramos por trabajo
sembramos cultura y levadura griega

sin los antiguos seres griegos
más dolor en el mundo habría

somos hijos de dioses griegos
recibimos valiosa herencia

en las edades inmortales estaremos
nosotros y nuestros hijos


ΕΊΜΑΙ ΜΆΓΚΑΣ
Είμαι μάγκας τσοπανάκι
Μη με βλέπετε παιδάκι
Τα κοπάδια μου φυλάω
Τα σκαρίζω τα βοσκάω.

Με τη γκλίτσα μου παρέα
Στο βουνό περνάω ωραία
Βλέπω πέρδικες, αετούς
Αλεπούδες και λαγούς.

Τον τόπο μου τον αγαπώ
Και θα μείνω στο χωριό
Θα κάνω γάμο κι αρραβώνα
Όπως τα παλιά τα χρόνια!


EL PASTOR
soy un pastor, amigo
no me creas un don nadie
yo guardo mis rebaños
los motilo y pastoreo

con mi ostentosa compañía
en la montaña la paso bien
veo liebres, águilas
perdices y zorros

amo este valle
me quedaré en el pueblo
me enamoraré y me casaré
como en los idos tiempos


ΔΡΕΠΆΝΙ ΚΑΙ ΘΈΡΟΣ
Βοηθός τ’ανθρώπου
Μοιάζει με φεγγάρι
Κι ο χάρος το κρατάει
Σαν έρθει να μας πάρει.

Για χιλιάδες χρόνια
Θέριζε χωράφια
Με ζώα στα αλώνια
Αλωνιζαμε τα στάχια.

Έκοβε σιτάρι
Βίκο και κριθάρι
Ρίγανη και βρώμη
Και φασκόμηλο ακόμη.

Άστραφτε στον ήλιο
Στη σειρά οι εργάτες
Μάτωναν τα χέρια
Πέταγαν οι πλατες.

Θέριζαν τους κάμπους
Μέσα στο λιοπύρι
Με γέλιο και τραγούδι
Και λίγο ψωμοτύρι.


LA HOZ Y EL VERANO
el ayudante del hombre
se parece a la luna
y la gracia lo sostiene
como guiándolo

durante miles de años
cosechó campos
junto a los animales
desde las muchas eras
la alfalfa muy bien trillando

Viko, cortó trigo y cebada
orégano, salvia y hasta avena

en el sol brillaban los trabajadores
aunque las manos mataban
las espaldas volaban

unidos cosecharon los llanos en Liopiri
con risas y canciones
y un poco de queso y pan

Versión al español: María Del Castillo Sucerquia


STAMATIOS FRANTZIS (REMIS) nació en el pequeño y bello pueblo Glyfada (Tserges) Evia, el 21 de marzo de 1970. Estudió una carrera tecnológica en agricultura. Los habitantes de su pueblo eran todos agricultores y se encargaban de todo el trabajo manualmente.  Creó una cuenta de Facebook en junio de 2018, y comenzó a escribir sus primeros versos. A través de sus poemas, retrata las costumbres y tradiciones que venció desde la niñez. Su sueño es que la gente regrese a los pequeños pueblos que han quedado abandonados y desérticos. 


 

Leave a Comment

Categorías