Poesía griega

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΘΝΟΣ Τινάζουν τη νύχτα απ΄ τα μαλλιά τους. Τακτοποιούν τα στρωσίδια∙ μισή κουβέρτα επάνω, μισή κουβέρτα κάτω. Τώρα διπλώνουν τη στρωμνή∙ παρειές από χαρτόνια συσκευασίας. Κι΄ ύστερα αφήνουν την πλατεία∙ ξεχύνονται στους δρόμους. Νεαρές λέξεις διασκελίζοντας τις συμβάσεις του κόσμου. Και παραμάσχαλα το προσκεφάλι∙ μια αλλαξιά ηπείρους στη νάιλον σακούλα. NACIÓN GLOBAL Sacuden a la noche por el pelo. Arreglan las sábanas, mitad manta arriba, mitad manta abajo. Ahora, doblan el colchón, y cierran las lengüetas de las cajas de cartón. Luego, abandonan la plaza, se dispersan en...
  • 10 noviembre, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΗΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αγαπάμε αυτό που μας κάνει άντρες και γυναίκες παιδιά της ηλικίας πατέρες του εαυτού μας ένα δέντρο που φύτεψε ένας πρόγονος και το λατρέψαμε γιατί είχε μέσα του βροχή και αίμα και δίπλα σπείραμε φυτά και προσδοκίες και βάλαμε στοιχήματα με τον εαυτό μας κι ύστερα ένας άντρας χλωμός σαν άρρωστος ήλιος μας πλησιάζει κουβαλώντας στην πλάτη μια νταμιτζάνα κρασί φορώντας τα παπούτσια και τις κάλτσες του νεκρού πατέρα PRINCIPIO Y FINAL DEL AMOR amamos lo que nos hace hombres y mujeres niños...
  • 26 octubre, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΕΡΑ Τα συναισθήματα, πέρα από το όνειρο Κλειδωμένα… Στα μονοπάτια του χρόνου, τα σύνορα, παραβιασμενα. Από την αρβύλα του πόνου πατημένα…. Από την αδικία γίνανε παλάτια γκρεμισμενα… Συννεφιασμενα βλέμματα, πνίγηκαν στα δάκρυα τους. Στου φεγγαριού την μαύρη, πλευρά εγκλωβίστηκαν τα όνειρα τους, ψάχνοντας την άσπρη μέρα. Η αλήθεια φωνάζει μπροστά τους αλλά ο φόβος διώχνει το βλέμμα πιο πέρα…. Άδικες ενοχές σπάνε τα δεσμά, τίμιες φωνές πετάνε μακριά, Πρέπει να ακουστούν. Δεν έφταιξαν πουθενά… Άθελά μας γυρίζουμε πίσω της μνήμης το βλέμμα. Στις μεγάλες νύχτες, που έπνιξαν το...
  • 26 septiembre, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Τις είδα τις σιωπές σου.. τις είδα φυτεμένες σε γλάστρα με κόκκινα, ροζ, λευκά γεράνια.. Σ’ένα πέρασμα απ’το παράδεισο ψιθύρισα τ’όνομά σου… Μοσχομύρισαν κατακαλόκαιρο!!! VI TUS SILENCIOS plantados en una jardinera con geranios rojos, rosados y blancos… En un pasaje del cielo susurré tu nombre ¡Olían a verano! Αργά το βράδυ κοντά μεσάνυχτα, ίσως και να ξημέρωσε δε θυμάμαι… Οι στίχοι χόρευαν δαιμονισμένοι στο μυαλό μου το κλάμα δίπλα μου κι αυτό βουβό αναζητούσε μία διέξοδο… Ανασηκώθηκα λαχανιασμένη… τους κέρασα βότκα πορτοκάλι, κατέβασα ολόγιομο φεγγάρι στα πόδια τους, γονάτισα,σπάραξαν...
  • 20 septiembre, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Β’ Α, πώς ενώνομαι γλυκά με τον ήχο του ασανσέρ να σε υποδεχτώ, πώς περνάω κρυφά πάνω από τον φράχτη των ματιών, πώς φυτεύω σκιές στους τοίχους, τρυφερά τα ερωτευμένα μέλη. Καθώς σε παίρνω θίασος μικρών πουλιών με συναντά. I. Oh, cuán dulcemente me uno al sonido del ascensor para darte la bienvenida. Me elevo por encima de la valla de ojos, planto sombras en las paredes amando con ternura al gentío. Mientras te llevo del brazo, una tropa de pájaros se encuentra conmigo. Η’ Ακούω τα κλαδιά σου...
  • 30 agosto, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΣΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ ΤΗΝ ΚΟΨΗ Μπόλιαζε η σπίθα το προσάναμμα στις παρυφές της στάχτης. Η φλόγα ξεπετάχτηκε και φώτισε τους τοίχους. Έπινα το νέκταρ της ζωής στου ξυραφιού την κόψη. Στις λαβωμένες Κυριακές φούντωναν τα κυκλάμινα. Τι κι αν ο χρόνος με προσπερνά σαν το απόλυτο μηδέν, έζησα την Ανάσταση απ’ των κεριών τις στάλες. EN EL FIJO DE LA NAVAJA La chispa saltó del encendedor de los bordes, las cenizas Voló la llama y alumbró las paredes Bebí el néctar de la vida en el filo de la navaja...
  • 9 agosto, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΠΑΡΑΤΖΙΕΛΙΕΣ Έν έσιει γνώσιν ο τζιαιρός πότε εννά αστράψει Ο νους να έσιει το γλεπιόν με λόον καρκιές μεν κάψει Άμαν ηβρέσιει ο ουρανός ένι για το καλόν μας Μα άμαν ο λόος εν πικρός κρούζει το ριζικόν μας Άδρωπε βάλε λοϊκόν τον νουν σου να τον έσιεις Ο ουρανός ρίφκει στραπές εσούνι μεν τον ρέσσεις Τα όμορφα τζιαι τα καλά μάθε να τα παινέφκεις Θώρε πως τζι ο ουρανός στην σιέπην του ούλλα έσιει LECCIONES Como al precipitarse un rayo por chupar bombones de bribones cadáveres la mente...
  • 28 mayo, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΜΕΤΑΒΑΣΗ Με τον καιρό τα γκράφιτι πληθαίνουνε στους τοίχους των πόλεων. Άλλοτε γίνονται έλκηθρα που ταξιδεύουνε στον ουρανό. Άλλοτε σφαίρες σε ξύλινες φάτνες  που μεταγγίζουνε φως [και κάποτε] γλυπτά πουλιών που εγκαινιάζουν με τις φωνές τους μια συνομιλία αληθινή μέσα σε δάση και πλατείες Ακροατές, παράλογοι ήρωες με μάτια ανοιχτά και υπερυψωμένα μέτωπα κάνουν τάχατες πως ακούνε. Χέρια που βγάζουν φτερούγες από ατσάλι και εκπνοές τσουκνίδας. Οπτασίες λευκές γίνονται καθρέφτες με ηχεία μεγάλα που θρυμματίζονται σαν κρύσταλλοι στις στέγες των σπιτιών. Και η βροχή σαν πέφτει ασταμάτητα στις καμινάδες...
  • 28 marzo, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
ΙΘΆΚΕΣ Θέλω να ζήσω μοναχός Τη σύνταξη αν πάρω Να’μαι στο δάσος κυνηγός Να μη φοβάμαι χάρο. Σε ένα γραίκι πέτρινο Τριγύρω μου αγρίμια Και για τροφή μου κάστανα Μανιτάρια και βελανίδια. Να ημερέψω τα θεριά Τσακάλια και αρκούδες Να μου κρατάνε συντροφιά Λαγοί και αλεπούδες. Μέσα στο κρύο στο χιονιά Να πίνω το καφεδάκι μου Με όλα της φύσης τα στοιχειά Έτσι θέλω την Ιθάκη μου. ÍTACA quiero vivir como un monje si consigo la pensión ser un agricultor en el bosque no temer a la alegría vivir...
  • 28 febrero, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ Οι μεγάλοι και τρανοί ποιητές άλλο ουρανό μας παρέδωσαν, τώρα με στείρους στίχους θα σκουπίζουμε τις εγκαταλειμμένες επάλξεις την εκούσια συνθηκολόγηση σε όσα επιτρέψαμε τον νου μας να μολύνουν Όμορφος ήταν των ποιητών ο κόσμος άνθιζαν οι στίχοι σε γη αγαθή γεμάτος παιδικά γέλια γεννοβολούσε αμέριμνα η αγάπη Στείρος τώρα ο έρωτας της μιας στιγμής σκότωσε την αιωνιότητα Αθώα τα μάτια ήταν, γεμάτα φως θεικό τώρα ξεβράζουν μίσος εωσφορικό και φθόνο Θάρθουν δύσκολοι καιροί προφητεύουν οι μέρες, δυστυχία και πείνα μεγάλη και τότε πες μου...
  • 17 enero, 2022
  • 0 Comentarios
Leer más
Categorías